కురుస్తున్న తెలి మంచు తునకల నడుమ , మబ్బు తెరల మధ్య తొంగి చూస్తున్న నులి వెచ్చని తొలి వేకువ కిరణాలను హత్తుకుంటూ ఉషోదయాస్వాదనతో మన నడక సాగించడం అంటే ఓ రోజు మొత్తాన్ని నడిపించే తేజోమయ శక్తిని హృదయం లోకి ప్రవహింప చేయడమేగా .
చీకటి అశాశ్వతమని ప్రతీ చీకటి ముగింపు ఎప్పుడూ వెలుగు మాత్రమే అని ప్రభాత వెలుగు పూలు అందించే సందేశాన్ని అందుకుంటూ ..నిశ్శబ్డాలను చీలుస్తూ శ్రావ్యంగా వినిపించే కువకువల ప్రణవ నాదాలకు క్షణాలను శృతి చేస్తూ జతగా నడవడం ..అలసట దరిజేరని పగటి సమయాలపై రాస్తున్నముందుమాటలా ఉంది కదా.
ప్రకృతి తో సమయాలను అంటుకట్టడం అంటే కాలప్రవాహం లో దొర్లిపోయే ప్రతీ రోజుపై అనుభూతుల సంతకాలను బ్రతుకు పుస్తకం లో లిఖించుకోడమే కదూ .
ఇప్పుడు ఇలా నవ్వులు విత్తనాలు దారంతా జల్లుకుంటూ వెళ్తున్నాం గానీ ..మళ్ళీ ఈ దారంతా నడిచినప్పుడల్లా ఈ మోదుగు పూలు చెట్లకు ఆ కబుర్లు అన్నీ జ్ఞాపకాలుగా పూసి గాలి రెక్కలపై ఎన్ని పరిమళాలు మోసుకొస్తాయో
నిజంగా కాలం విలువ ఇప్పటిదాకా తెలియలేదు కానీ. విరిగిపడిన శూన్య శకలాలపై తిరిగి కలల్ని నిర్మించడం మొదలు పెట్టాక లిప్తలు కూడా ఎంత విలువద్దుకున్నాయో. అవ్యక్తమైన ఆనందాలన్నీ సజీవంగా మారితే అది నువ్వే అని ఇదిగో ఇప్పుడిప్పుడే నాకూ తెలుస్తోంది సుమా!!
No comments:
Post a Comment