దిగులు దేహాన్నై

ఆరాటం గా అనుకుంటా
ఈ సారన్నా
నన్ను నీ దగ్గర నుండీ
తిరిగి తెచ్చేసుకోవాలని

గడ్డి పూల మధ్య
ఓ సాయంత్రాన్నలా పరిచేసి
కబుర్ల కాగితాలన్నీ
మడత విప్పి చదివేస్తూ
ఆప్త క్షణాలు అద్ది
జీవితం ఖాళీతనాల మీద
సంతోషాన్ని బొమ్మగా గీసేస్తుంటే

వెళ్లాల్సిన సమయమొకటి
వచ్చేసిందని
వదిలీ వదల్లేక
భారంగా నే అనుకో
దిగుళ్ళని దాచేయాలనే తొందర్లో

నవ్వుని నటించడం రాక
బెంగటిల్లుతున్న నీ కళ్ళకి
నవ్వుతూ వాన చినుకుల్ని
తోడిచ్చి పంపాను కానీ

ఈ సారీ ఎప్పటిలా
నన్ను మాత్రం
నీలో మర్చిపోయి
దిగులు దేహాన్నై తిరిగొచ్చేసా

అక్షర చినుకులు

// అక్షర చినుకులు / /

ముసిరిన భావాలెన్నో

ఆలోచనలుగా కురిసి

కాగితాన్ని తడిపిన

అక్షరాల చినుకులు

హటాత్తుగా అలిగి

ఆగిపోయాయి

ఘనీభవించిన మనసు

మౌనాన్ని ఆశ్రయించాక

నిశ్శబ్దంపుటంచుల్లొ  

వేళ్ళాడుతున్న భావాలు

అవ్యక్తమైన అభావాలుగా 

దిగులు మేఘంలా

మది ఆకసాన్ని

అంటిపెట్టుకుని ఉంటె

కాగితంపై ఇక

కురిసేదెప్పుడని

జ్ఞాపకాల జుగల్బంది

నా మనుసులో 
నీ ఉనికి ని వెతకమని 
నిన్న రాత్రి వెన్నెలతో చెప్పి 
పంపించావేమో.. 
తెరచిన కిటికీ నుండి 
వెన్నెల చినుకులు వర్షిస్తూ .
.నువ్వు తెచ్చిన సందేశం ,, 
రేయి నిశబ్దాన్ని బద్దలు చేస్తూ 
సన్నగా మదిలో జ్ఞాపకాల జుగల్బంది 
మొదలు పెట్టేశాయి . 
తడి ముంగురులు సవరిస్తూ , 
చెవిలో గుస గుస మని 
నువ్వే మాట్లడుతున్నావేమో అనిపించేలా ,, 
నాలో ఉన్న నిన్ను ,, 
నా ముందర ఆవిష్కరించేసాయి 
తప్పి పోయిన కలలన్నీ 
మళ్ళీ వెతుక్కుంటూ మళ్ళీ వచ్చేసాయి . 
నాలో ఉన్న నిన్ను దూరం చేయలేని 
నా అసహాయతను చూసి నవ్వుకుంటూ 
ఒక్కసారిగా నా నుండి 
నేను దూరంగా జరిగిపోయాను 
నీ నీడలో ఒదిగిపోతూ .

వెన్నెల

వెన్నెల నింపుకొన్న

నీ  దోసిళ్ళ మద్య

చిక్కుకున్న కలలను

విడిపించడం

కాస్త అసాధ్యమని

తెలిసినా.

ఇదిగో ఇలా కొంచెం  కోపాన్ని

నీ పై విసురుతానో లేదో

ఎప్పటికప్పుడు నీ నవ్వులతో

మంచు బిందువులుగా మారుస్తూ

ఓ అల్లరి హిమ సమీరం లా

చుట్టేస్తూ తిరిగి కురిపిస్తుంటే

ఏమనిపిస్తోందో తెలుసా

కొన్ని పరిచయాలు

ఎప్పుడూ

శిశిరాన్ని 

తాకని వసంతాలేనని 

వేకువ

నిశీధి చీకట్లను

చీల్చుకుంటూ

రెండు దోసిళ్ళ నిండా

వెన్నెల నింపుకొని

చైతన్య ఝరి..లా

చేతులు చాచి

ఆహ్వానిస్తున్న

తొలి వేకువలా అతను

వేకువ సెలయేర్లు

మది మంజూషాన్ని

తడుముతుంటే

వెన్నెల్లో చిక్కుకున్న

తన కలలను

వెతుక్కుంటూ

తొలి మంచు

వెండి కిరణం లా

అతని కళ్ళని

తాకుతూ ఆమె

ఎడతెగని ఊసులతో

స్నానిస్తున్న

క్షణాల మద్య

తడిసి పోతూ

వేకువ పరిచయిస్తోన్న

వెలుగు రేఖలద్దుకుంటూ

ఓ కొత్త ఉషోదయాన్ని

కలిసి స్వాగతిస్తూ

ఆ ఇద్దరూ

తొలకరి

ఓ ఆనందమో 
ఓ ఆశ్చర్యమో 
ఓ ఆక్రోశమో
ఆర్ద్రతో ,, ఆవేదనో 
తెలిసిన సంగతులో 
తెలుసుకోవాలనే తపనో
అసంకల్పితం గా 
అంతరంగం లో 
అనుక్షణం 
నిశ్శబ్దం గా సాగే 
అనుభూతుల 
సవ్వడులు
కలం పై కాస్త 
కదిలించాలనుకుంటే 
పదాల పరిధులలో 
ఒదగని భావాలు 
ఆషాడ మేఘాలై 
మదిలోనే 
దోబూచులాడుతుంటే 
ఓ తొలకరి 
ఇటుగా వచ్చి పలకరించింది 
కాసేపిలా వచ్చి 
కురిసేయమని 
సాహితీ సేద్యం 
చేసి భావాలు
పండింద్దామని

రెండు నిశబ్ధాలు

రెండు నిశబ్ధాలు

ఉన్నట్లుండి ఢీ కొన్న శబ్దం

కొన్ని అలజడులు మెరిపిస్తూ

కొన్ని సంఘర్షణల

ఘర్షణ ల రాపిడిలో

ఏకధాటిగా కురుస్తోన్న

మౌన వర్షాల మధ్య

చిక్కటి చీకట్ల చీల్చుకుంటూ

కొంచెం కొంచెం గా

మాటల పుప్పొడిని రాలుస్తూ

గుండె సవ్వడిగా నువ్వు  వినిపిస్తే

బరువుగానో

అసంకల్పితంగా నో

వాగు ప్రక్కన్న

పూల రెక్కల పరిమళాలు

నీ నవ్వులని అద్దుకొని

శిశిర పత్రాలను రాల్చుకుంటూ

చిక్కుకొన్న సందిగ్దా ల నడుమ

వసంతం లా కమ్మేస్తూ

మళ్ళీ కొత్తగా చిగురిస్తానేమో

రాయబారం

రాయబారం

అప్పుడెప్పుడో ఓ సాయంత్రం 
నీ అడుగులు కొన్ని 
ఇటు వైపుగా కదలివస్తోంటే 
అదిగో ఆ క్షణమే అనిపించింది 
ఒక్కోసారి కలలు కూడా 
అమాంతం నడిచ్చొస్తాయని
కడలి ఒడ్డున కాసిని క్షణాలు 
మనవిగా మలుచుకుంటూ 
జతగా నీతో వేసిన అడుగులు 
పోతపోసిన శూన్యాన్ని తరిమేస్తుంటే 
ఆ క్షణమే అనిపించింది 
కలిసి వేసే అడుగులెప్పుడూ
తడబడవని
నేన్నున్న చీకట్లోకి 
నువ్వు విసిరిన కలలు కొన్ని 
ఒంటరి జీవితం పై 
వెలుగుపూల సంతకం చేసాక 
కిటికీ పరదా దాటుకొని కురుస్తోన్న 
వెన్నెల కిరణాలు 
మనిద్దరి మధ్య దూరాన్ని 
విరహం తో భర్తీ చేస్తోంటే 
ఆ వెన్నెల రాదారి పై 
ఎప్పటికీ నీతో కలిసి నడవాలనే 
ఆశలన్నీ అక్షరాలుగా మార్చి 
పంపిస్తున్నా 
రాయంచ రాయబారాన్ని

నిశబ్దం

నిశ్శబ్దం కూడా 
బయపెడుతుందని 
నువ్వు లేని శూన్యం లో
కొన్ని ఏకాంతాలు నన్ను 
పలకరించినప్పుడే తెలిసింది 

నా గుండె ఘోష 
ఆ వీచే గాలి లో కలిసి 
సుడిగాలిలా చుట్టేస్తుంటే 
నా శ్వాసల్నికూడా 
నియంత్రించలేని 
ఓ అచేతన స్థితిలో 
ఉండి పోతాను కాసేపు 

ఒక్క సారిగా మళ్ళీ

నన్ను మధురోహాలలో నెట్టేసి

నీ కోసం వేచే క్షణాలు 
యుగాలుగా మార్చేస్తున్నాయ్ 

కలల రహదారులు ఏవైనా 
ఆ కలల గమ్యం మాత్రం 
నువ్వే అనిపిస్తావ్
మెలుకువలోనూ 
ఓ సజీవ శిల్పంగా 
వెంటాడుతూ 
నాకు నన్నే 
అపరిచితను చేసేస్తున్నావ్

నా నేను

/నా నేను //

రాలిపడిన
పారిజాత పరిమళాలను
ఆస్వాదిస్తూ
చెప్పుకొన్న కబుర్లు ఎన్నో
గుండె అంచుల నుండి
ఒక్కో జ్ఞాపకం
జాలువారుతూ ఉంటె
కంటి రెప్పల మీద అధర చుంబనాల
ఆనవాళ్ళు చెరిపేస్తూ ,,
కన్నీరు సెలయేరై ప్రవహించేస్తూ ఉంటె ,
ఓ క్షణం రెక్కలు విప్పారుకొని
మళ్ళీ ఒక్కసారి  నన్ను నీకు
పరిచయిస్తూ
నీ ముందు
వాలిపోవాలని ఉంటుంది
~ ~ ~ ~
నా లో నేను
గడిపినప్పుడల్లా
కనిపించే నీ అస్తిత్వం ,,
నిను చేరాలను
ఉన్నా చేరుకోలేని
నా నిస్సహాయతను
వెక్కిరిస్తూనే ఉంటుంది
తెల్లవారినా
తెలవారని కలలా.
మళ్ళీ నా మౌన ప్రయాణం
మొదలవుతుంది ..

నా నేను
అనేకానేక నేనులుగా చీలిపోతూ
మన జ్ఞాపకాలు
భారాన్ని మోస్తూ
పగటిని వెలిగిస్తూ ఉంటాను
నీ తలపుల వెలుగులతో .

మూసిన రెప్పలు

మూసిన రెప్పలు

మూసిన రెప్పలు

చీకట్లను

పరిచయించక ముందే

పురా స్మృతుల

వెన్నెల అలికిడివై  

కొన్ని కలల్ని 

ఇలా విసిరేయడం నీకలవాటే

ఎక్కడెక్కడి దూరాలని దగ్గర చేస్తూ

తేమ రెక్కలపై

విరిగిపడ్డ శూన్య శకలాలను

పెకిలిస్తూ

అకస్మాత్తుగా స్వప్నంలోకి

నన్నిలా నడిపించడం

నీకు కొత్తేమీ కాదుగా

పాత గాలి  పలకరిస్తూ

నిన్నిలా మోసుకొస్తే

చేజారిన కాలపు 

చెమరింతల గురుతులు

ఒంటరి దీపాన్నిలా వెలిగిస్తుంటాయి

చెపితే నమ్మవు కాని

అలౌకికమైన ప్రేమను వర్షించే ఆ కళ్ళు

మనసుని మంత్రించి కట్టడి చేస్తుంటే

లోకానికి కాస్త దూరం గా

ఎప్పటినీ ఆ స్వప్నం లోనే

నదిలా నీతో ప్రవహించాలనే  ఉంటుంది

మనసు నడక

నీ మనసు

ప్రతిబింబం లో

నన్ను నేనుగా

చూసుకున్న క్షణం

నేను నేనుగా లేనన్న

ఓ నిజం

ఓ నిట్టూర్పుగా వినిపిస్తుంటే

మనసు మూల్లాల్లో

దాగి ఉన్న మబ్బు తునకలు

శ్రావణ మేఘాలై వర్షిస్తున్నట్లు

మనసుకు మాటకు

నువ్విలా  వంతనేస్తూ

గుండె గొంతు  పెదవులపై

కొన్ని పదాలుగా

నువ్వు విచ్చుకున్నప్పుడు

నా నుండీ నేను  విడివడుతూ

నాకు నేనుగా నీలో నేనుగా

ఒదిగిపొతున్నా

మనంగా

మళ్ళీ మొదలవవలనేమో 

దాటొచ్చిన దూరాలను

దగ్గర చేస్తూ

మనసు నడక

ఇప్పుడే మొదలైంది..

నీ  గుండె చప్పుడుని

గమ్యంగా మలచుకొని 

నెమలీక

సగం తెరచిన అల్మారాలో

నిర్లక్ష్యంగా విసిరేయబడ్డ

అక్షరాల మూటల్లోనుండీ

అటూ ఇటూ ఎగురుతూ

కొన్ని వాక్యాలు

నెమలీకల్లా  రాలుతుంటాయ్

పగటి వంటరి దారులకి 

ఆరోజుకిక  ఆఖరి మరణాన్ని లిఖిస్తూ

ఓ కలగా  మళ్ళీ పుట్టడం మొదలెడతాను

కనురెప్పలను కాసేపు   కావలి ఉంచి

తుఫానుకి చెల్లా చెదురైన ఆశల్ని ఏరుకుంటూ

మనసు దాహాన్ని తీరుస్తూ

అప్పటి కొన్ని క్షణాలను  కళ్ళు

దోసిళ్ళతో వంపుకొని వేలాడదీసుకుంటాయి

గుల్మొహార్ చెట్ల కింద

వదిలేసిన సాయంత్రాలు కొన్ని

నీ శ్వాసల్ని నిశ్శబ్దంగా వెంట బెట్టుకొచ్చి

నిర్దయగా నిన్నోదిలేసిన నా మనసుని నిందిస్తూ 

ఆ  రాత్రికి  జీవించడాన్ని మళ్ళీ నేర్పిస్తాయి

నీ ఊపిరి పరిమళాల్ని ఆస్వాదిస్తూ

ఆ రాత్రికి జీవించడం పూర్తవుతుందో లేదో

మళ్ళీ ఓ  ఉదయం నిస్సహాయం గా 

నిన్నటి స్వప్నం

కొన్ని క్షణాలు

ఎందుకు వస్తాయో

మరచిపోయిన

నవ్వుల్నీ మళ్ళీ పూయిస్తూ

మనసుకు

కాస్త తడితనాన్ని అద్దుతూ

శూన్యాన్ని మళ్ళీ  అశూన్యం చేస్తూ

కాలానికి వదిలేసిన స్మృతులను

గాలం వేసి మరీ లాక్కొస్తుంటే

అసంకల్పితంగా

బెంగగా

గుండె అంచులో

నుండీ ఏదో రాలిన సవ్వడి

విచ్చుకుంటున్న

జ్ఞాపకాలు పుటల్లో

తెరిచిన కొద్దీ ఎన్ని పరిమళాలో

అన్నీ

నిన్ను వెంటేసుకుని వచ్చేవే

నిన్ను దాటి వచ్చే క్షణాలు ఏవీ లేవుగా

దిగులుతో దాచేసిన కొన్ని చినుకులు

ఇప్పుడు

యెడ తెరపి లేకుండా కురుస్తూనే ఉన్నాయి

చేజారిన నిన్నటి స్వప్నంలా

నువ్వు  ఎదురై

నాలో ఉన్న నిన్ను నిదుర లేపుతూ

ఈ ఏకాంతం లో మళ్ళీ వినిపిస్తుంటే

తడి ముంగురులు

సవరిస్తూ నీ వేలి స్పర్శలు

జ్ఞాపకాల జలతారు

ఊయలపై  కాసేపు ఊపుతుంటే

కొన్ని క్షణాలు

ఇలా ఆగిపోతే ఎంత బాగుంటుందో 

శూన్యం

ఎప్పటినుండో 

ఈ శూన్యం 

ఇలా కురుస్తూనే ఉంది 

ఎన్నో పగళ్ళూ

ఎన్నో  రాత్రులు దాటి 

ఇంకా ఇంకా ఎడతెరపి లేకుండా  

కాలాన్ని బద్ధకంగా మార్చేసి

మరీ కురుస్తోంది.

నిశ్శబ్ధపు సరిహద్దుల్లో

మన కలలని

నిర్దాక్షిణ్యంగా

ఎవరో నరికి వేసినప్పుడు

మొదలైన మహా  శూన్యం . 

అలసటగా

అప్పుడప్పుడూ

కిటికీ తెరచి చూస్తుంటాను 

అద్దాల మధ్య

తేమలా  పేరుకుపోయిన

చెంపల తడిని తుడుస్తూ .

ఎక్కడి నుండో

ఓ ఈదురుగాలిలా 

ఓ అలజడిలా

శిధిలాల మధ్య రాలిన

కలల శకలాలను పేర్చుకుంటూ

ఓ స్వాప్నికుడిలా

మళ్ళీ మళ్ళీ ఎదురవుతావ్

ఎప్పటిలాగే

మళ్ళీ కిటికీ మూసి వేస్తాను

ఓ మహా శూన్యం లో మళ్ళీ తడుస్తూ

జ్ఞాపకాలు

కొన్ని జ్ఞాపకాలు అంతేనేమో 
ఎంత వద్దన్నా ..కంటి కొసల్లో 
దాక్కొని వలయాలుగా తిరుగుతూ 
మర్చిపోయాననుకొన్న 
స్మృతులను పదే పదే గుర్తు చేస్తూ 
మనసును ఓ సారి అలా అలా 
సుతారంగా మీటి వెళ్ళిపోతాయి 

~       ~       ~
నువ్వు గుర్తొచ్చినప్పుడల్లా 
అసంకల్పితంగా మెదిలే 
అనుభూతులు ఉంటాయి 
చూడు వర్ణించాలంటే 
ఎన్నిపదాలు కావాలో .. 
ఎన్ని లేఖలు రాయాలో..
సాయంకాలపు నీరెండలో 
దోబూచులాడిన ఊసులు , 
ప్రపంచాన్ని మరిచిపోయి 
ఆత్మీయంగా నీలో ఒదిగిపోయిన క్షణాలు . 
చిగురాటకులు కదిలినప్పుడల్లా ,, 
తొలకరి జల్లులను స్పృశిస్తూ 
మనం చేసిన అల్లరి గుర్తు తెస్తోంది . 
ఆకాశం లో నక్షత్రాలను 
దాచేస్తున్న మేఘాలను చూస్తుంటే 
నీ కౌగిలి లో నన్ను దాచేసిన 
క్షణాలను గుర్తొస్తున్నాయి 
పగలు కూడ కను రెప్పలు తలుపులు
మూసేసుకుని

తలపుల లోకి వెళ్ళిపోతాయి
కలల భారం మోయలేనని

కనుపాప అలిగే వరకూ